Dotykowy ekran o rozdzielczości 640×360 pix, wifi, Symbian S.60 piątej generacji – i slot kart – z defaultu zapchany kartą mikro-SDHC 4GB – sprawiają, że biorąc go do ręki, rozstajemy się z nim niechętnie.

Nic tylko zacząć prace nad oprogramowaniem nowej zabawki.
Pełnowymiarowa klawiaturka QWERTY wyświetlana na ekranie, sprawia, że pisze się bardzo wygodnie – i nawet użycie klienta SSH nie będzie już kłopotem.
Co najważniejsze jednak – można używać aplikacji flashowych oraz oczywiście Pythona (obecnie, port w wersji 1.9.4) dzięki czemu mam nadzieję zacząć eksperymenty z oprogramowaniem najlepszych feature`ów jak “akcelerometr” czy touchscreen.
Zupełnie celowo nie piszę o aparacie czy integracji softu z portalami społeczościowymi, bo to gadżety bardzo młodzieżowe – mało istotne dla odbioru tego urządzenia.
Cieszy fakt, że Nokia celnie uderzyła w nisze okupowaną przez Samsunga – a jednocześnie udostępniła to , co tak lubię w Nokiach serii E.

Pozostaje się tylko zastanowić, jak będzie wyglądał mój kolejny telefon… Czy będzie posiadał tylko jeden proc? czy może będzie już suportował wirtualizację, a może będzie miał gniazdo HDMI do pracy z “większym” ekranem?

Kierunek rozwoju technologii mobilnych zdumiewa. W pozytywny sposób na szczęście.
Pytanie tylko – jak trwałe okażą się te urządzenia. Oby dwuletnia gwarancja wystarczyła…