Zawsze kiedy szukam prostej recepty na ładnie wystylizowany tekst, trafiam na kosmiczne, wydziwione zestawy efektow, które – w określonych okolicznościach potrafią jednak być przydatne.

Szkoda by było, gdyby miały przepaść w napływie nowych treści i coraz bardziej wysyconych reklamami, portalach o płatnym dostępie

Polecam, bo można się nauczyć więcej niż tylko strugać ładne napisy. Wykorzystywane efekty i metody ich użycia mogą się przydać w wielu okolicznościach. Tutoriallounge>

Polecam – bo źródełko zawiera zbiór ściągawek z wielu lokalizacji. Słowem – oszczędza czas i pozwala urozmaicić otoczenie własnego biurka dzięki kolorowym planszom

Symptom prosty: Po próbie uruchomienia maszyny wirtualnej, używanej wiele razy – za którymś razem otrzymałem komunikat “VM-machine could not be restored because of either host processor type mismatch or lack of hardware-assisted virtualization support in the system.” co jasno wskazuje że musiałem w laptopie coś wymienić albo co najmniej powyłaczać – co oczywiście jest bzdurą.

Winę za sytuacje ponosi jeden z ostatnich “fixów”, który wiązał się ze  swoistym “poprawianiem” między innymi VPC, które w Win7 jest dość mocno zintegrowane z systemem.

Jeśli ktoś miał zahibernowane jakieś maszyny przed patchowaniem – to cóż – dla niego właśnie jest ten artykuł

Wyjścia są dwa: albo zrezygnować z VPC na rzecz VMWare (dobre rozwiązanie, biorąc pod uwagę dziwny kierunek w jakim zmierza VPC) albo usunąć pliki hibernacyjne naszej maszyny wirtualnej – co powinno pomóc.

W tym celu należy w C:\Users\nazwausera odszukać pliki .vsv i usunąć je co powinno VPX dać wrażenie, żę maszyna ma stratoewać “od zera” i zapewne da się uruchomić.

Jeśli nie – zawsze można jeszcze odzyskać dane z dysków niedziałającej maszyny wirtualnej, podmontowując plikopartycje (.vhd)  poprzez manager dysków (opcja “attach VHD”) .

Warto dodać, że jeśli ktoś jeszcze nie ma VPX na win7 – lepiej jest zainstalować wersję 2007 – pozornie nie zgodną z WIN7, bowiem nie ma ona ułomności nowszej wersji i umożliwia korzystanie ze znanych udogodnień takich jak drag-n-drop między VM i pulpitem naszego komputera, wyświetlanie obrazu w palecie 32-bitowej…)

Ogólnie rzecz biorąc – nie wiem co jeszcze m$ wymyśli, żeby ludzi zniechęcić do VPC – ale jestem przekonany , że posiadanie VMPlayera lub VirtualBoxa jest znacznie mniej stresujące i nie mniej legalne oraz darmowe – jak w przypadku VPC.

A tryp XP dla użytkowników Win7Pro< ? No cóż – nie wiem czy warto wracać do czasów 32-bitowej archotektury i archaicznego oprogramowania. Pozwólmy odejść atawistycznym tworom programistów i idźmy naprzód… Nawet jeśli musimy kroczyć wyboistą  drogą m$ – to niech to będzie win7 x64

Gorąco polecam!

Bardzo funkcjonalny ale i efektowny interfejs, pozwoli nam na skomponowanie palety barw przeliczonej na HEX-y, z kilkoma miłymi udogodnieniami – jak na przykład dobór barw przeciwstawnych, palety odcieni (monochrom), triada itp.

Co więcej, możliwe jest tez sprawdzenie naszej palety w przykładowym szablonie, który natychmiast wyświetli się  w zadanej kolorystyce.
Możemy tez kontrolować kontrast w naszej docelowej palecie barw, dzięki czemu zwiększa się rozpiętość tonalna i dynamika naszego schematu.

Pomijając aspekt praktyczny – tym, którzy cierpią na nerwice natręctw i pragną projektować layouty najpoprawniejsze z możliwych – na pewno to narzędzie przypadnie do gustu – mimo, że nie jest to pierwszy wynalazek tego typu. Na pewno jednak najciekawiej zrealizowany – moim skromnym zdaniem…

Mowa oczywiście o zmianie atrybutów poszczególnych elementów layoutu strony, korzystając z podstawowych metod obiektu Document – jak poniżej:

<script type="text/javascript">
 var divHeight = ((document.getElementById('midbox').offsetHeight) + 'px');
 document.getElementById('batony').style.height = divHeight;
 </script>

Można dzięki temu prostemu rozwiązaniu dowolnie manipulować naszym layoutem, który na przykład nie chce być wystarczająco elastyczny do naszych potrzeb – co mnie osobiście bardzo przypadło do gustu…

Zarówno zmiana stylu jak i bezpośrednie wymiary bądź pozycjonowanie , można zmieniać korzystając z detektora wydarzeń (onload) – lub wyzwalając akcję za pomocą przycisku.

Przykładem użycia może być nowa strona www.receent.com, gdzie wykorzystywane to jest przy menu katalogu produktów.

Najgorsze jak dla mnie jest jednak to, że w tak nowoczesnym i zorientowanym graficznie systemie, obsługa tabletów – jako narzędzia dla grafików to koszmar, za sprawą miernych sterowników i “ułatwień” spod znaku microsoftu. Na szczęście wielu już przechodziło przez ten horror i udokumentowano to w wielu miejscach, jak choćby to: VIZIBLR.

Polecam – bo to najpełniejsze i najskuteczniejsze rozwiązanie na jakie trafiłem.
Nie zmieniło jednak faktu, że – jak pokazuje praktyka – będę zmuszony zmienić tablet , bowiem aktualny już się chyba za mocno zestarzał i wysokie rozdzielczości go przerastają…

Szczęśliwie żyjemy w czasach, gdzie technologie bezprzewodowe kwitną i tanieją, stąd jedyne co nas może ograniczyć to mapa zasięgu operatorów telekomunikacyjnych.
Tu jednak od razu należy zaznaczyć, że mapy te opierają się na teoretycznych warunkach, czyli mapie terenu i rozmieszczeniu nadajników. Oznacza to, że jeśli gdzieś wyrośnie nam zbyt wysokie drzewo, to zasięgu nie będzie mimo, że operator na swej mapie zasięgu będzie twierdził co innego…

Mapy można sprawdzić sobie tutaj: PLUS, Orange, T-Mobile/Heyah, Play

Koszty uruchomienia usługi i opłat

Oferty są mocno zróżnicowane.

Najlepiej wypadają startery prepaidowe takie jak Orange czy Heyah – tym bardziej, że ten drugi mozna otrzymać ostatnio w popularnej prasie, za darmo

Orange, (obecnie) daje najwięcej za najlepszą cenę – bo za 20 pln nabędziemy starter i transfer rzędu 1.2GB. Każde doładowanie przez internet, da nam dodatkowe 250MB do każdego gigabajta. (co kosztuje nas 20 pln na 30 dni – lub 50 pln za 3GB na 2 miesiące)
Zasięg – jest dość dobry – choć różni się nieco od tego co widzimy na mapie operatora. Wyraźnie lepszy jednak niż w Play.

Play w ofercie ma dobre cenowo startery prepaid (25 pln) – jednak zasięg dotyczy wyłącznie ich własnej sieci – a nie tak jak ma to miejsce w przypadku telefonii GSM – nadajników Play oraz Plusa – co wyraźnie ogranicza zastosowanie w odleglejszym terenie.
Koszt doładowań jest zwykle podobny jak u innych operatorów – ok. 30 pln za 1GB na jeden miesiąc.
Tu warto zaznaczyć, że Play chyba jako jedyny operator widzi problem w udostępnianiu połączenia z telefonu innym urządzeniom (tzw. tethering). Do prawdy nie wiem dlaczego?  Szanse wytropienia takich praktyk są jednak niewielkie więc mniejsza o to…

Sprzęt do połączenia

To jest temat rzeka.
Osobiście szukałem możliwości połączenia tabletu z Androidem 2.2 oraz komputera – tak aby każde urządzenie dało radę obsluzyć modem UMTS.
Okazało się, że zostałem skazany na kilka modeli modemów Huawei co sprawiło mały kłopot z uwagi na ich dostępność.
Zrezygnowałem z tego wariantu…

Zabawniejsze okazało sie użycie telefonu z Androidem 2.
Zrootowane urządzenie z pakietem AndroidTether lub zmodyfikowanym systemem Samdroid, bez kłopotu zmieni nasz telefon w przenośny punkt dostepu – taki jak router czy modem. Z tym ograniczeniem, że przez WiFi podłaczyć jednoczesnie można tylko jedno urządzenie do naszego telefonu.
Działa to jednak znakomicie i rozwiązuje problemy z oprogramowaniem i kompatybilnością modemu 3G.

Minusem jest zużycie baterii w telefonie, która jest niemiłosiernie forsowana podczas dłuższych sesji tego typu.

Praktyka w terenie

W górach, zasięg ginie bezpowrotnie bez względu na operatora.
Jak pokazuje praktyka, Orange i T-Mobile miejscami dają radę i tam gdzie jest sensowny zasięg, połączenie jest w miarę stabilne.
Niestety, najczęściej dostępna jest tylko transmisja EDGE (24Kb/s)
Na pewno urządzenie z dodatkowa anteną ma tu większe pole do popisu…

Wystarczy to do cierpliwego używania przeglądarki www lub sprawdzenia poczty.
Wysłanie większych zdjęć może już być trochę kłopotliwe i frustrujące – ale nie jest niemożliwe. Połączenia SSL – na przykład z bankiem – zdecydowanie marnie się sprawdzają w takich okolicznościach.
Aplikacje, jak  facebooki i inne brednie – nie zużywają dużo transferu – ale wysyłają dużo zapytań, stąd ich działanie też może być upiornie wolne.

Gorzkie słowo na temat obsługi poczty w Orange:
Orange to “znana i lubiana” telekomuna , co oznacza że podobnie jak użytkownicy neostrady, zmuszeni jesteśmy używać interfejsów pocztowych przez www jeśli takowy posiadamy – lub ustawić port SMTP (poczty wychodzacej) na  587 zamiast 25…
Irytujące, jeśli używamy też wi-fi czy usług innych operatorów – ale cóż – o tym dowiadujemy się po fakcie

Koszt użytkowania

W zależności od tego jak i do czego będziemy używać naszego połączenia 3G, zapotrzebowanie na dostępne pasmo może rosnąć bardzo znacznie.
Jeśli jednak używamy połączeń mobilnych tylko do odbierania poczty i utrzymania łączności, z browsowaniem po portalach itp. – mam wrażenie , że 1GB to limit optymalny. (W Orange – nawet 1.25GB).
Słowem – miesięczny koszt nie powinien przekroczyć 20-30 pln…

W moim przypadku, chodzi też o zapewnienie “redundancji” łącza internetowego, z którego wydatnie korzystam w pracy. Kiedy zawiedzie kablówka – mam karty 3 operatorów, gdzie nawet nie muszę płacić abonamentu – tylko doładowuję konto doraźnie – w razie potrzeby. To chyba najkorzystniejszy wariant dający dużo swobody i oszczędzający nieco finanse.

Myślę , że z czasem dokupię jednak modem 3G, żeby ułatwić sobie nieco “żonglowanie” kartami.
Uwspólnianie połączeń z komputera też jest proste – za to wariant z tetheringiem nie ma sobie równych na przykład w samochodzie…

Podsumowując ten krótki art:

Jeśli mobilny net – to tylko prepaid – bo kalkuluje się najlepiej i łatwo mieć np: startery dwóch operatorów zyskując lepszy zasięg w razie potrzeby – w sytuacji gdy któryś operator zawiedzie.
Jeżeli w mieście – to Play ze względu na ceny – a jeśli w terenie, daleko od cywilizacji – raczej Orange lub T-mobile / Heyah.

Dla oszczędzających pieniądzie – telefon jako punkt dostępowy (o ile macie Andro 2.2) – lub tani, ogólnodostępny modem Huawei (np: E7520).

Dla tych co mają więcej do wydania – mobilny punkt dostępowy – jak choćby Huawei E5832, obsługujacy do 5-ciu urządzeń i nie wymagajacy żadnego dodatkowego sprzętu do działania… Sprytne to i wygodne- acz antena trochę słaba – stąd może od razu warto szarpnąć się na nowszą wersję tego urządzenia, z gniazdem zewnętrznej anteny…

Dobre czasy nastały dla geek’ów
Polska to nadal nie USA, ale w końcu za relatywnie małe pieniądze, możemy mieć mobilny internet i co więcej – taki, który zadziała w lesie czy innych kniejach.

Powód jest prosty: każdy klient ma inną wizję prezentacji danych i tego, co chciałby w takim katalogu zawrzeć.
Główny cel jednak zawsze jest jeden – pełna inwentaryzacja oferty z zachowaniem łatwego zarządzania treścią. Ot –  żeby każda sekretarka czy inny biurowy wyżeracz mógł spokojnie ogarnąć tajniki dodawania / modyfikowania produktów.

O tym, jak doskonale można się wyręczyć Concrete5 wiedza tylko Ci, którzy zaprzyjaźnili się z rewelacyjnym dodatkiem umożliwiającym tworzenie własnych “bloków” czyli obszarów dla treści:  Designer Content.

Sam gotów byłem pisać taki katalog od podstaw, żeby tylko zaspokoić powodowane lenistwem oczekiwania klienta.
Zawiłość tworzenia stron z  opisem kolejnych  produktów, faktycznie – nawet w oparciu o szablon może być kłopotliwe. Dlatego postanowiłem napisać samodzielnie wtyczkę dla C5.

Szybko jednak natrafiłem na problemy z API. Zwalczając je odkryłem znakomitą wtykę – Designer Content, która jest w istocie kreatorem formularzy i typów treści. Słowem – narzędziem do projektowania własnej treści w oparciu o predefiniowane pola, z możliwością dodawania dowolnych mediów z kolekcji tworzonych w panelu C5.

Jakby tego było nie dość, aby łatwiej nam było zapanować nad stroną wizualną podczas prezentacji danych, możemy swobodnie zdefiniować wrappery – czyli tagi, w które wlewana będzie treść poszczególnych pól naszego bloku
Krótko mówiąc – mamy do dyspozycji narzędzie tworzące nam kompletny blok, który musimy jedynie oprawić stylami CSS – o ile jeszcze ich nie posiadamy w szablonie strony.

Resztę niezbędnych funkcjonalności – jak promowanie wybranych artykułów na stronie głównej czy wyróżnianie ich w dowolny sposób – załatwiaja dodatkowe atrybuty stron oraz dedykowane bloki wyświetlające wskazaną w ten sposób treść.

Wielu projektantów przechodziło już przez podobne historie – stąd tak miłe, gotowe rozwiązania jak ThumbView, będące  alternatywnymi szablonami dla podstawowych bloków takich jak “pagelist”, które umożliwiają tworzenie list z miniaturami i osobno definiowanymi opisami (niezależnie od treści zamieszczonej na podstronie).
Wszystko czego nam potrzeba, to zainstalować wtyczkę i wybrać odpowiedni szablon przy definiowaniu bloku PageList.
ThumbView, dodatkowo daje możliwość przełączania się między widokiem w trybie listy lub tabularcznym.

Już niebawem przykładowe zastosowania na “żywych” stronach – jako uzupełnienie tego tekstu.

Oprawa bloga nie jest może szokująca – ale zawartość – nadrabia nadwszechmiar.

Polecam szczególnie tipsy dotyczące TinyMCE i jego dostosowywaniu. Miło trafiać na takie kąski.

Polecam zrobić zakładkę: CodeBlog.ch